1.28.2012

Tardes de inverno

Hoxe ía un ventiño deses que ao respirar abren as ventas do nariz e sentes que es algo especial, alguén digno de respirar e encher os pulmóns coa amplitude do propio aire. O sol obrigaba a mirar cara ao chan nun aquel de submisión a terra.


E así fixemos. Collemos a terra coas mans e fixémola nosa sen deixar de pensar na forza caprichosa das nubes. Sen deixar de pensar na forza constante e atraente da lúa. Collemos presadas de terra coas mans núas e sentímonos primitivos e libres.



E puidemos comprobar, que mesmo cando non se observa directamente aos ceos, dependemos dos seus ciclos e a súa vontade. E puidemos comprobar que cando se observa atentamente a terra que cruzou entre os dedos os froitos que xerminan son épica nun lento e continuo movemento.

1.25.2012

Conxunción Mística

Conxunción mística

Inanimada criatura será
a cavernosa boca da harpa
de almidón e madeira
que o vate esgrime como arma
ante as especies da terra
de natural xilófagas.

O abismo da substancia
sen substancia efémera
todo cortiza e ansia
e ollos rasgados a coitela,

Facer cubos do soño
e cruzar a noite escura
sen castigo no hai xogo:
esta é a palabra que perdura.

Notas ao pé e aclaracións
1. O que ti chamas xogo eu chámoo personalidade traballadora e única.
2. Se tan ben se está no Olimpo corre, home, corre.
    Pero de aí, fainos o favor, non saias nunca.
3. Non te creas ti tan forte
    No meu barrio nin unha hora duras.
4. Porque os que nacemos entre pedras, loitas e noite
    Xamais quedaremos a escuras.
5. Paso por ese lugar tan querido esas críticas de xofre
    eu falo do que falo non teñas dúbida
    e non por iso a miña alma dá menos couces
    e non por iso a miña estrofa é menos pura.
6. Mal que che pese, que vos pese, isto non nos doe
    Cada un ao seu, cadanseu e cadansúa,
    queda ti perdendo o norte
    Nós seguimos cun pé no remo e outro na amura.



Postdata na mesma data, non é máis can o que máis late.

Postdata na mesma data, prefirei dicir mil estupideces nun verso a ser estúpido.

1.23.2012

Michel de Montaigne




Non sei eu que mal lle faría a poesía
ao señor Michel do castelo de Montaigne.
Que fixo dela o único paxaro engaiolado
do paraíso das letras;

certo que é a ave máis prezada,
simple e discreta coma o pardal
evocadora coma o voo gracioso das garzas,
mesmo misteriosa coma o quetzal,

certo é, por iso, que ninguén, pensador ou acólito
debera nunca, nunca xamais
facer do verso un eterno loito
e nunca cortarlle as ás.



xogade pois, xograres,
a poesía é puro xogo

1.06.2012



[XÉNESE]


Se arrincase a pel

tería aínda máis frío...