5.09.2012

MicroQontoS – The last one

O procedemento é inquebrantable. Ben o sabes, escribíchelo ti cando a plaga foi unha realidade terrible. "Todo corpo morto deberá ser sometido a correspondente autopsia, por moito que os indicios supoñan que a plaga nada tivo que ver co falecemento do individuo". E velaquí estamos, os dous últimos homes sobre a terra. Sei ben que a plaga nada tivo que ver na túa morte Frank, ou polo menos non de modo directo. Xa rematamos, queda só un anaco. Sabes? Ao final gañei a aposta, son o derradeiro, o último exemplar da nosa especie. Orificio de entrada na zona frontal do cráneo, sen observarse orificio de saída. A intensa queimadura redonda na fronte di ás claras que se trata dun disparo feito a moi pouca distancia, unha execución. Extráese proxectil de pequeno calibre. Xa remato o informe. Causa da morte: asasinato.
Enténdeo, tiña que ser así.

Síntoo Frank.




 Foto roubada de shorpy

5.08.2012

Happy Curtis 2012

Velaquí vos deixo o relato gañador do certame Happy Curtis 2012. Un marabilloso certame de relato temático organizado polo Concello de Curtis e que este ano chegou á súa oitava edición da que este pequeno relato resultou gañador na categoría adulta. Síntome honrado por participar neste certame tan orixinal como necesario, polo que debo agradecer a todas as persoas coa valentía de organizalo. Así mesmo, síntome agradecido polo fallo do xurado (que moi probablemente podería considerarse 'erro' neste caso. Grazas por todo.




ABERCROMBIE


A Pedro, o meu peter, que tan cedo me faltou


Entrei en Abercrombie & Fitch cos primeiros raios da tarde brincando sobre as copas dos mil setecentos ulmeiros cos que central Park homenaxea Manhattan. Moito cambiara o aire rancio da tenda dende que entrara por vez primeira da man de meu pai nun pequeno local da franquía no Lower East side a mercar moscas para pesca de troita. O macizo mobiliario de caoba fora substituído por modernos estantes en arce branco e o carraspeo poeirento dos dependentes deu paso a estudantes da Juilliard School. Ademais as canas, anzois e demais eran hoxe parte da decoración dunha boutique especializada en artigos para o cabaleiro elegante. Escollín un pano de pescozo de cachemir e pedinlle a dependenta que o envolvese para agasallo. Envolveuno con certa torpeza pero cun sorriso sureño tan espléndido que só puiden sentir a idade a apousentarse no miolo dos ósos. Ao saír aínda tiña vinte minutos ata a hora da cita, tempo suficiente para respirar o outono de Nova York e dar un pequeno paseo ata as portas do Lenox Hill Hospital.



Cando Peter enfermou, a pequena cuadrilla que formábamos Larry Collins e Jack Coendry e eu fixemos a firme promesa de visitalo cada serán de Acción de grazas ata que recuperase os folgos e pagase un par de roldas na cantina de sempre. Levábamos xa catro anos esquivando o desfile de Macy`s ata peregrinar a esa mesma habitación 425 no Lenox Hill onde Peter ía perdendo pouco e pouco a vitalidade. Antes de enviuvar os ollos de Peter sempre eran quen de confortarnos pasase o que pasase, pero dende a marcha de Nancy o seu ollar irrompible decidira apagarse para se converter en dúas esferas húmidas que máis tarde a enfermidade se encargou de secar. Non obstante, aquela tarde atopámolo inusualmente vigoroso e ledo. Sentado sobre a cama xa agardaba a nosa visita pero cunha luz nos ollos que nos encheu de calor. Había anos que non sentíamos esa enerxía e volver bañarnos na humidade cálida e fulgor azul escuro do seu ollar resultou algo tan natural como se todos os anos de pena vagarosa fosen un mal soño, Peter era así, sempre capaz de sorprendernos. Ergueuse para abrazarnos a cada un e dar unhas sonoras palmas nas nosas costas ata que un a un deixamos caer tres vultos envolvidos co papel corporativo de A&F. Sorriu cun aceno melancólico. Apenas falamos, e ao despedírmonos del non fixo falta que fixera palabra do que xa entenderamos os catro: non quedaba nada que nos dicir. Demos unha última aperta ao seu corpo miúdo e marchamos coas mans cheas do seu calor.



E contra todo prognóstico. Fóra seguía sendo Acción de grazas. Logo da cea, do pavo, das sobremesas, da familia, dos licores, da calor vermella nas fazulas dos netos, do cansazo feliz,... deiteime xunto Marggie e biqueina na fronte. Esa noite só puiden soñar recordos. Erguer cedo os domingos pola mañá  para axudar a papá a lavar, como cada semana, o vello Mustang. O día en que Nancy e Peter  mudaron ao noso barrio residencial. As noites da Superbowl acompañado de Larry, Peter, Jack e unhas boas pintas irlandesas. Nancy agachando na nosa casa o agasallo de Nadal para Peter, sempre un pano de Abercrombie . A dureza da morte golpeándome nas sens. Descubrir que non podería despedir a papá como merecía. Os fillos abandonando o fogar e deixando unha chea de baleiros. O día en que abracei a Marggie no xardín logo do enterro de Nancy sentindo que o amor era o ben máis prezado deste tránsito. Todos os telegramas que certificaron ausencias. Peter no teléfono: si, mañá mesmo comezo o tratamento. E os netos. Volver ver a casa chea de pasos e sorrisos acendidos. Recuperar a ilusión. A comprensión cada día nos ollos da compañeira. O amor e a paixón calma dos anos. A vida...



Á mañá seguinte cando a maceira do xardín comezaba a súa andaina de sombras contra a casa eu xa agardaba sentado no porche a chegada do carteiro. Coñecía a Peter tan ben como cada un dos nós das pólas das árbores do patio, tan ben como para saber que precisaría asegurarse que mesmo a súa despedida fose reconfortante para todos. Collín o telegrama e deixei a propina que tiña preparada.

Non vos amoledes – Onte foi un dos días máis felices dos meus últimos anos – Todos xuntos e recordando os vellos tempos – Vou con Nancy –
Adeus.

5.02.2012

Somos bois

          – Que mal andan as cousas meu...
          – Si, a crise, o paro, problemas, problemas e máis problemas.
          – Xa, e o xiro silencioso da dereita para ser máis dereita.
          – Tío, temos o país que merecemos...

 O país que merecemos. De primeiras, esta fraseciña tócame un pouco a fibra sensible dos miolos por non dicir que me molesta dunha forma terrible. O primeiro que sempre penso é, eu non merezo este país, ou polo menos non o merezo desta maneira. Un país así non é polo que traballo a cotío, nin é o país que soñei de sempre. O primeiro que penso sempre é: será o país que merecen algúns, eu e moitos outros e outras facemos por que este país sexa moito mellor do que é. A culpa é doutros. Dos outros.

Ben é certo que eu (nós) non podo sentirme responsable polos despilfarros económicos e ideolóxicos que se fan dende os gobernos (ollo co plural). A responsabilidade última é daqueles e daquelas que asinan o derribo continuo deste meu fogar. Eles e elas, con nomes e apelidos, asinan a diario unha hipoteca de longa duración cun tipo de interés altísimo cuxo resultado só pode ser o seguinte: eles/elas viven e nós sobrevivimos.

Non obstante, eu sinto culpa. É certo que non podemos sentirnos responsables do que outros (votados) fan, pero, de verdade non podemos? Eu si sinto esa responsabilidade. Cada vez máis. E toca asumir esa aquiescencia, esa autorización que levamos décadas outorgando ao poder, á confianza nun sistema de partidos do que só agora comezamos a desconfiar. A responsabilidade é nosa por omisión, por crer que vivimos nun sistema no que contamos para algo. Somos forza de traballo, somos bois, somos números nunha estatística. Así debemos asumilo. Iso é o que somos. Pacemos nun prado a medio secar e só miramos que aínda quede un metro cadrado de herbiña tenra para mastigar placidamente. A responsabilidade é nosa porque somos bois (e vacas), por termos cornos que perderon o seu valor de arma de defensa. Somos animais de granxa, toca vara e facer regos mais logo meneamos o rabo cando nos pasan a man polo lombo.

Somos tamén como a muller da foto. Todo estará ben mentres teñamos un enchufiño para escoitar a radio. Mentres teñámos unha xerra para botar un barrantes con gaseosa. Mentre teñamos unha orellas diante para queixarnos e dicir todo o que habería que facer para que as cousas non estean 'tan mal'. Eis a nosa alienación: radio-barrantes-queixarnos.

Que queredes meus (e miñas) erguinme dun pésimo pesimismo e só podo sentir este azougue por ser un boi e non usar os cornos. Erguinme de pésimo pesimismo porque sei que o único modo de erguer os cornos deste metro cadrado de prado que me asignaron é que todas e todos ergamos a cabeza. Erguinme de pésimo pesimismo porque sei que, no fondo, temos o país que merecemos e xa non vale derivar culpas.

P.S. A foto é roubada do Faro de Vigo, e pertence á unha exposición de Pastor Outeral.