4.25.2013




[INMATERIAL]

Ser inmaterial.

Habitar o mundo sen materia é
o último dos meus caprichos.

Ser inmaterial
ten un inconveniente.
Pasear ao anoitecer,
os morcegos,
non paran de hostiárseme.




4.02.2013

NARCOS

Isto de aquí non é unha pipa, tampouco un artigo. E eu sigo sen saír do meu asombro por vivir nun país no que se din as cousas que se din e no que se fan as cousas que se fan; debe ser que son un mozo inocente e atolado duns tenros trinta e seis anos... ohh criaturiña!

Todo isto vén a conto do tema das fotos de Alberte I o Inocentón, das súas explicacións e das reaccións lóxicas e obvias da oposición. Por se alguén aínda non se enterou resulta que cacharon ao actual presidente da Xunta nuns posados xunto a un coñecido narcotraficante, esas fotos publicounas un xornal e agora montouse unha verbena onde uns aplauden a transparencia dun e outros apupan todo o que cala mentres piden a dimisión do rapaz.

Ben, en todo este asunto hai varias cousas eticamente inadmisibles, non falo de legalidades ollo.

En primeiro lugar, que un cargo público, como daquela era o señor Feijoo, sexa amigo (estreito ou non, tanto ten) dunha persoa que conseguiu os seus iates, mansións e cremas solares a costa do sufrimento de miles de rapazas e rapaces no país (e non, non podo ser demagóxico cando veño dun barrio no que xogabamos ao fútbol nun patio repleto de papeis de prata e xeringas) é eticamente reprobable. Tamén o son moitas das explicacións que se deron na rolda de prensa. O señor F. non pode excusar as súas amizades pola súa louzanía e cándida inocencia, porque por moito que nos empeñemos en non independizarnos (da casa de papá e mamá, claro) ata idades que en Europa serían de xente rara, unha persoa de trinta e catro anos é, ou debería selo, completamente adulta, independentemente do traballo que desempeñe. Tampouco pode excusar a súa amizade porque iso equivale a admitir que algo de importancia o asunto si que ten.

E agora vou coa segunda parte. Debe o señor presidente da Xunta dimitir polo affaire Dorado? Agora é cando todos respondedes á pregunta retórica cun contundente  'Siiiii' e ademais aplaudides. Pois fixádevos, non. Veña xa vos cortei a mexada. E agora explícome tirando desa señora da que tanto se falou hoxe, a hemeroteca: os que piden a dimisión de F. dinlle "vostede pediu a dimisión de Quin polas fotos do iate, ergo vostede debe ser consecuente e dimitir", o problema é que Anxo non dimitiu, polo cal esixirlle ao presidente esa coherencia é unha absoluta contradicción. Porque algúns que hoxe piden a dimisión non admitiron o argumento do candidato Feijoo no seu momento e porque ademais a coherencia non vale en política, debera valer, pero non forma parte do xogo, iso téñoo ben clariño.

Por outra banda, resulta que agora todas somos parvas e parvos e nos parece obvio que alguén ten que marchar por mesturarse con malas compañas. E logo, de verdade nos colle por sorpresa? Tiremos de historia, e corrixídeme se me equivoco. E logo non foi Vioque un dos fundadores de Alianza Popular? e non se reuniu Fernández Álbor alá polos 80 con varias familias de contrabandistas do tabaco? E logo non cacharon tamén a Mariano no Moropa? Toda esta xente o que tiña que facer non era dimitir, era non presentarse, pero claro, esa é unha batalla perdida así que ímola deixar estar.

Para ir rematando vou reformular a pregunta. Debe Feijoo dimitir? Aquí a resposta é obvia, e podedes aplaudir: si. Pero non por saír nunhas fotos de amor de verán cun narco, debe facelo pola súa xestión no seu cargo actual, ten que marchar por mentir á cidadanía en múltiples ocasións (audis, pemex, as baterías de Salvaterra, os coches eléctricos en Ourense), debe facelo por presumir do déficit cero da administración a costa de dereitos sociais e a costa dunha contabilidade ilusoria a ano vencido. E por se queda algunha dúbida debe facelo pola súa xestión das preferentes e por liqudar a banca pública no país.

Por último, eu si que me amedrento. Amedrente número 1: faceime o favor de non me denunciar que case non chego a fin de mes, non pretendo ferir a honorabilidade de ninguén, se o fixen a cambio déixolle que atente contra a miña. Amedrente número 2: de verdade é necesario meter a Magritte etodo este lío?

1.27.2013

MicroQonto | Un para gobernalos a todos

Vello Gamyi, como pode ser que o meu propio fillo me chame así... Cousas tes que aturar Hamfast. E onde se metería agora, chaman a porta e teño que erguerme eu abrir co que me doen as cadeiras, seguro que anda enredando na mudanza co señor Frodo... Si, quen chama!

Unha voz apagada preguntou sen sequera dar os bos días. Bolsón?

Bolsón? repetiu o vello Gamyi. Ve esa colina arredondada cunha porta verde? Chame aí que aínda non marchou para Cricava, pero bula que ha de andar para saír.

FIN

1.11.2013

Lembranzas 2. Exin Basket


Este é un recordo en pinceladas pequenas. Un conxunto de nostalxias pequenas que explican como cousas pequenas acaban por coverterse en cousas para sempre.

Cando eramos cativos regaláronme o Exin Basket.

Era un xogo alucinante, deses que nunca se che esquecen. Como a miña nai coa mariquita pérez.

Hai unha foto preciosa na que saio xogando co meu querido pedrolo.

Logo a el agasallárono cunha desas canastiñas de colgar na porta.

Os tres, luis, pedrolo e daniel xogabamos unha competición rara. Puñamos un casete coa canción de Los hombres G, "Visite nuestro bar" (mira ti que cousas). Cada vez que dicían a palabra bar podiamos tirar e logo era a ver quen facía máis puntos.

Logo conseguín praza no primeiro clinic Campofrío-Magic Johnson. Non fun porque era en Barcelona. Pero no recordo foi case como coñecer ao propio Magic.

No colexio os matóns xogaban a fútbol e zoscábannos. Pero no partido de final de curso vingábame meténdolles chapas e canastras na cara.

Sempre fun un paquete todo hai que dicilo, pero no recordo é como se eu fose o alumno avezado de earving johnson jr.

Lembranzas. Na cidade.


Quizais non foi así, pero así resulta no meu recordo. Eu vestía pantalóns elásticos, camiseta coa bandeira de inglaterra e as siluetas  de John Lydon e Sid Vicious, chaqueta de coiro daquelas das de cremalleira e botas de obra.

Ti levabas vaqueiros negros, suéter de pescozo volto negro, dr. martens, e americana pata de gallo.

Ti sempre decorabas as casettes con esmero e, para que negalo, bastante gusto. Aquela levaba a bolígrafo unha coidada imitación do logotipo dos Jam.

Play

In the city there's a thousand things I want to say to you

Pause

Eu: son punkys.
Ti: son mods
Eu: pero parecen punkys
Ti: pois os punkys renegan deles
Eu: xa, pero soan punky

E logo calabamos e deixábamonos envolver polo baixo de Bruce Foxton.

Vén isto a conto de que o tal Foxton vén por Vigo a celebrar os 35 anos do In the city, e que seica van 20 desde esa conversa (ou ese tipo de conversas ti xa me entendes) e un ponse en modo carallo como pasa o tempo.

P.S. Que nos separen os quilómetros non significa que nos separe o tempo, esa curva tan flexible